‘We hebben geen tijd om te spelen.’ Dat heb ik vaak gedacht wanneer ik met Adib speelde. Hij is bijna zes jaar en ik denk aan alles wat hij nog moet leren: woorden, puzzels, cijfers…
De deurbel gaat. Het is Adib. Zodra ik de deur opendoe, komt hij binnen, kijkt me aan en roept terwijl hij wegrent: ‘Pak me dan!’
‘Oké,’ zeg ik, en ik ren achter hem aan.
Dan draait hij zich om, maakt met zijn handen twee klauwen en roept: ‘Aaah!’ Ik ren weg en gil: ‘O nee, help!’
Nadat we zo twintig minuten hebben gespeeld, pak ik een krokodil. Ik geef hem een appel te eten en zeg: ‘Hap, hap, hap!’
Dat vindt Adib interessant. Hij gaat zitten en kijkt. Maar zelf geeft hij de krokodil nog niets te eten.
Ik probeer iets anders. Ik zing een liedje dat ik zelf heb bedacht. Aan het einde van dat liedje ren ik achter hem aan om met de krokodil in zijn billen te bijten. Dat hoort bij het liedje.
En dát vindt hij geweldig, want hij houdt ervan om achternagezeten te worden.
Na een paar rondjes pakt hij de krokodil van me over en rent hij achter míj aan om me in mijn billen te bijten.
Wanneer hij de krokodil wil pakken, geef ik hem die en verwoord ik zijn verzoek: ‘Geef me de krokodil.’
Ik ben blij. Want hoewel we nog steeds aan het rennen zijn, hebben we nu een nieuw spel, een nieuw liedje en een nieuwe activiteit.
Tien dagen later doe ik dezelfde activiteit met de groep.
Als ik het liedje heb gezongen, probeert Adib de krokodil te pakken. Ik zeg nee, want het liedje is afgelopen en de andere kinderen zijn aan de beurt om iets uit de bak te pakken. Ze vinden het nog moeilijk om op hun beurt te wachten.
En dan zegt Adib ineens heel duidelijk:
‘Geef me de krokodil.’
Ik ben verbaasd. Die zin heeft hij nog nooit eerder uit zichzelf uitgesproken.
Ik geef hem de krokodil en laat ondertussen de andere kinderen iets uit de bak pakken.
Adib schuift de krokodil over zijn hand en begint het liedje te zingen. Hij wil dit spel met de andere kinderen spelen!
Ik zing met hem mee om zijn initiatief te ondersteunen, want hij kan het liedje nog niet helemaal zelf zingen.
En de andere kinderen? Die steken hun voeten naar hem uit, zodat hij erin kan bijten met de krokodil!
Ik vind het toch geweldig dat dit kind, met wie ik in het begin zoveel moeite had om samen te spelen, en dat de krokodil vroeger pakte om er alleen mee weg te lopen, nu met andere kinderen speelt.
Ik denk dat al die keren dat ik achter hem aan ben gerend, hebben bijgedragen aan zijn plezier in het spelen met mij en later ook met andere kinderen.
En als bonus ben ik er zelf ook nog fit bij gebleven! ;-)
De twijfels die ik soms had, wanneer ik dacht: ‘Ja, maar we kunnen toch niet de hele tijd blijven spelen?’, verdwijnen.
Want ik weet dat ik hem zonder die motivatie misschien wel een paar woorden had kunnen leren, maar dat hij niet gemotiveerd zou zijn geweest om ze te gebruiken.
Wil je zien hoe dit spel zich heeft ontwikkeld?

BCBA-certificering nr.: 1-14-16
Gecertificeerd door de BACB sinds 2014.
ACE-aanbieder nr.: IP-25-11837

RDI-certificering
Gecertificeerd RDI-consulent sinds 2022.
Adres
Nijlring 83
5152 VJ DRUNEN
NEDERLAND
Bezoekadres
Rte de la Grange aux Moines
78460 CHOISEL
FRANKRIJK
Tel: +33 6 38 79 36 41
Contact
caroline@aba-instituut.nl